خدای مهربان

گفتگو با خدا

خواب دیدم در خواب گفتگویی با خدا داشتم.

خدا گفت : پس میخواهی با من گفتگو کنی ؟

گفتم : اگر وقت داشته باشید.

خدا لبخند زد و گفت : وقت من ابدی ست. چه سئوالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی ؟

گفتم : چه چیز بیشتر از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند ؟

خدا پاسخ داد : این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند. عجله دارند بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند. این که سلامت شان را صرف به دست آوردن پول می کنند و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند. این که با نگرانی به زمان آینده زمان حال فراموش می شود. آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند و نه در حال.این که چنان زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد و چنان می میرند که گویی هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دستهایم در دست گرفت و مدتی هردو ساکت ماندیم. بعد پرسیدم : به عنوان خالق انسان ها می خواهید آنها چه درسی از زندگی بگیرند ؟

خدا با لبخند پاسخ داد : یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن کرد. اما می توان محبوب دیگران شد. یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد. بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد. یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه میتوانیم زخم عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم.و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد.با بخشیدن بخشش یاد بگیرند . یاد بگیرند که کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست بدارند امابلد نیستند احساسشان را ابراز کنند یا نشان دهند.یاد بگیرند که میشود دو نفربه یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند. یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند. همیشه

شعر

بی تو، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم،خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه جانم، گل یاد تو،درخشید

باغ صد خاطره خندید ،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم  و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو،همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه،محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید:تو به من گفتی:

از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن،

آب،آیینه عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا،که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی،چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم:حذر از عشق! ندانم

سفر از پیش تو ،هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول،که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر،لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نرمیدم نگسستم...

باز گفتم که:تو صیادی و من آهوی دشتم

چون به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم،نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب،ناله تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که اگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم،نرمیدم.

رفت در ظلمت غم،آن شب و شب های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو،اما،به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!


 

(فریدون مشیری)siyahhe.blogfa.com  : منبع

نگاه کن

سال بد

              سال باد

                         سال اشک

                                      سال شک(بهتان)

                                               سال روزهای دراز و استقامت های کم

                                                               سالی که غرور گدایی کرد.

                                                                               سال پست

                                                                                          سال درد

                                                                                                     سال.....

 

زندگی دام نیست

      عشق دام نیست

            حتی مرگ دام نیست

                  چرا که یاران گمشده آزادند

                                       آزاد و پاک...

 من عشقم را در سال بد یافتم

            که می گوید"مایوس نباش"

                           من امیدم را در یاس یافتم مهتابم را در شب

                                          عشقم را در سال بد یافتم

                                                  و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم

                                                                                                                گر گرفتم

زندگی با من کینه داشت

                     من به زندگی لبخند زدم،

                                      خاک با من دشمن بود

                                                     من بر خاک خفتم،

                                                                چرا که زندگی ،سیاهی نیست

                                                                                           چرا که خاک ،خوب است.

من بد نبودم،پاک بودم

                      از بدی گریختم

                              ودنیا مرا نفرین کرد

                                        و سال بد در رسید:

                                                             سال تاریکی

                                                                   و من ستاره ای را یافتم،من خوبی را یافتم

                                                                                               به خوبی رسیدم

                                                                                                          و شکوفه کردم

تو خوبی و این همه ی اعتراف هاست.

                       من راست گفته ام و گریسته ام

                                          واین بار راست می گویم تا بخندم

                                                                زیرا آخرین اشک من نخستین لبخندم بود

تو خوبی

             و من بدی نبودم

                              تو را شناختم ،تو را یافتم،تو را دریافتم و همه ی حرفهایم

                                           شعر شد،سبک شد.

                                                  عقده هایم شعر شدو همه ی سنگینی ها شعر شد

                                                          بدی شعر شد،سنگ شعر شد،علف شعر شد و دشمنی

                                                                                                                            شعر شد

همه ی شعرها خوبی شد

                        آسمان نغمه اش را خواند،مرغ نغمه اش را خواند و آب نغمه اش را خواند.

                                       به تو گفتم :"گنجشک کوچک من باش

                                               تا در بهار تو من درختی پر شکوفه باشم."

                                                    و برف آب شد،شکوفه رقصید،آفتاب درآمد.

                                                                  من به خوبی نگاه کردم و عوض شدم

                                                                                 من به خوبی نگاه کردم

                                                              چرا که تو خوبی و این همه ی اقرارهاست،بزرگترین اقرارها

من به اقرارهایم نگاه کردم

             سال بد رفت و من زنده شدم

                      تو لبخند زدی و من بر خواستم

                                   دلم می خواهد خوب باشم

                               دلم می خواهد تو باشم وبرای همین راست می گویم

                                                        نگاه کن :

                                                            با من بمان! همسر مهربانم